Puzzel vierdaagse 21 t/m 24 oktober 2019

MAANDAG
Met zwaarbewolkt weer en 18 graden vertrok een groot deel van de equipes met tussenpozen en instructies naar de eerste koffiestop. Na Murcia ging het westwaarts richting Andalucia. Al snel vonden we de eerste controlepost waar de andere teams zich bij ons voegden. Onderweg zagen we een veld
met enorme zonnepanelen, maar het landschap was nog
wijds. Halverwege werd duidelijk dat onze bestemming het nationale park Cazorla zou zijn. Hoera, dat stond nog op mijn wensenlijstje. Na een mooie slingerweg kwamen we aan een groot stuwmeer. Bij aankomst verwelkomde de NCA-vlag ons bij het landelijke hotel. De
voorspellingen voor de komende dagen: regen en kou, maar dat weerhield de optimist niet van de korte broek; en die kreeg gelijk, want we werden uiteindelijk door de zon begroet. Spontaan vormde zich een rij zonaanbidders. Rond 6 uur verwelkomde Peter ons officieel met een drankje en een knabbeltje. Hij vroeg zich af waarom toch de puzzel vierdaagse steeds overtekend is...
Natuurlijk vanwege de gesmeerde organisatie, de prachtige omgeving en steeds weer unieke locatie van het hotel. Kortom een succesformule! Tegen achten
dromde de menigte als hongerige wolven voor de nog gesloten restaurantdeur. Nou, ze werden niet teleurgesteld, want na de salade en onverwacht voorafje volgden het tevoren gekozen voorgerecht en hoofdgerecht, die uit 2- persoonsporties leken te bestaan. Wijn en bier vloeiden rijkelijk en ook in het toetje was er een keuze. Koffie na en toen was het zomaar bedtijd. De ruime kamers werden opgezocht; deze geslaagde dag vormde een goeie start.

DINSDAG
Na een uitgebreid ontbijtbuffet werd dinsdag de puzzeltocht gestart. Met tussenpozen werden de teams door
Christine op pad gestuurd en begon het avontuur. Het prachtige nationale Parque de Cazorla bood een zeer afwisselend panorama, waarin de herfstkleuren
soms nog een extra dimensie toevoegden. Als zich een bijzonder mooi uitzichtpunt aandiende had Mieke zo veel vragen gemaakt dat je de auto wel uit moest. De eerste starters hadden bij het stuwmeer inderdaad een zonnig vergezicht, maar de laatsten zaten in een dikke wolk die op de bergen rustte. De verdere dag bleef het bewolkt, maar de voorspelde regen

bleef uit. Een enkeling zag kans in een schaars zonnetje te genieten van zijn lunchpakket. Ondanks de tussenpozen van starten klonterden de teams bij de koffiestops samen. Soms werd openlijk een antwoord gedeeld, maar vaker werd op fluistertoon overlegd om grotere kans op de winst te houden. Maar toen wij plotseling een hinde met haar jong tevoorschijn zagen komen deelden we dat graag met onze volgauto’s. We vervolgden de tocht over een riviertje en belandden in een dorpje dat gebouwd is op de bodem van een meer uit de oertijd. Daarna ging het met veel geslinger over smalle wegen naar een spectaculaire kloof. Uiteindelijk zaten we op bijna 1200 m hoogte. Onderweg werd onze kennis van de Berbertaal nog even getest om aan het eind bij een kapel aan te komen, waarvan de 8 kruisen punten opleverden. Na de 42 vragen konden we terugzien op een zeer geslaagde dag met prachtige natuurschoon en schattige dorpjes. Mieke, je bent een kei! De uitslag liet een etmaal op zich wachten, waardoor de spanning steeg. Het was maar goed dat tevoren gesteld werd dat geen discussie mogelijk was, want een veldslag viel te voorzien. Er bleken 2 winnaars met 37
punten. Een dobbelsteen bepaalde dat Egidia, Ed, Theo en Mia met de eerste prijs gingen strijken. De tijdsinvestering door als laatsten binnen te komen betaalde zich uit in een blinkende cup. Proficiat! De beteuterde Loes en Ineke schoven naar de tweede plaats maar werden verlost van het verplichte verslag; dus toch een prijs!

WOENSDAG
Voor de wandeldag splitsten we ons. Rond 10 uur vertrok de Monte- Monte groep van 13 personen onder leiding van Johan, die samen met zijn Els de route al eerder verkend hadden. We reden naar de stuwdam waar onze wandeling startte.
Een indrukwekkend bouwwerk met een verbazingwekkende schuine wand van ruwe keitjes die niet eens wegrollen. Maar een ijzige wind en dreigend zwarte lucht beloofden niet veel goeds. Echter in de luwte van de bebossing namen we het eerste vals-plat en werden zodoende meteen goed warm. Een bocht van de weg naderend roken we al een kudde geiten. Al gauw werden we vergezeld door vier honden, waarvan de Duitse herder duidelijk de drie kleine hondjes bij elkaar hield. Vaak liepen ze vooruit, maar als wij dan een ander pad kozen kwamen ze snel weer achter ons aan.

Zelfs de metalen raster brug staken ze met ons over! Uiteindelijk droegen we ze in
Castril aan de eigenaresse over die zeer verbaasd was dat ze ons uren vergezeld
hadden. Om 12 uur gluurde de zon zelfs even door de wolken en zegen we neer
tegen de muur van een enorm waterreservoir voor ons lunchpakket. Maar eerst ging
de koektrommel van Wil rond; mmmm gemberkoekjes.
De mooie wandeling met af en toe pittig geaccidenteerd terrein voerde naar een
kloof waar watervallen van de Rio Castril een adembenemend hoogtepunt van de dag vormden.
Heel even ging de plu van Els omhoog, maar dat was eigenlijk loos alarm want
verder hebben we het droog gehouden. In Castril hielden we een uitgebreide pauze
voor een drankje en bekeken het pittoreske stadje met de vele bloembakken aan de
gevels en mozaïek bestrating van geslepen natuursteen: heel creatief. Door de
dreigende lucht werd de wandeling enigszins bekort en dat bleek maar goed ook,
want toen we weer in de auto's stapten begon het toch te regenen. Wat hebben we
geboft! De Paso-Paso groep bestond ook uit 13 personen en vertrok voor 11 uur
onder leiding van Kees. Lopend vanaf het hotel passeerden zij eveneens de geiten.
Het was koud met behoorlijk wat wind zodat een paar wandelaars liever teruggingen.
De tocht van ongeveer 6 km werd door enkelen toch wel als pittig ervaren omdat de paden nogal hobbelig waren
en er nergens even gezeten kon worden. Onderweg werd naar de grootste dennenappels gezocht, maar de oogst
was ondermaats. Meer succes was er met walnoten. Maar iedereen genoot van de prachtige omgeving.
Er vormden zich ook groepjes van niet-wandelaars.
Sommigen bleven liever in het hotel en leerden elkaar beter kennen.
Anderen bezochten het schattige stadje Castril, dronken koffie of zagen -heel uniek- een herder in functie op een
brommer! Terecht werd later die dag de troostprijs uitgereikt aan Rob en Trudie omdat zij "slachtoffer" waren van
de te vroege start van paso-paso en deze misten. Niet getreurd: zij hebben hun eigen wandeling met veel plezier gelopen.
Terug in het hotel was het een heel gedoe om iedereen op de groepsfoto te krijgen, maar Anne maakte er een
mooie compositie van. Na de laatste - weer overdadige- maaltijd overhandigde Egidia een paar uit deze streek
fameuze producten vergezeld van een diner bon om de organisatoren van deze dagen: Mieke, Kees, Peter en
Christine namens ons allen te bedanken.
Het zeer vriendelijke hotelpersoneel werd door Mieke toegesproken waarbij een enveloppe met inhoud werd overhandigd.
Het aangekondigde dansen ging niet door vanwege problemen met de geluidsinstallatie. Overigens waren de
meesten daar niet zo rouwig om, want de wandeling zat nog goed in de benen. In plaats daarvan bedacht Anne
heel wat duetjes (zie de fotogalerij). Tot hilariteit toen ineens een dame op schoot belandde en gehopst werd.
Maar lol hadden we!

DONDERDAG
Donderdags bij het opstaan leunde een dikke wolk op de bergtoppen tegenover ons hotel en het regende. Juist
dan dringt tot je door hoeveel geluk wij gehad hebben met het weer.
Na een laatste gezamenlijk ontbijt werd afscheid genomen en ging ieder weer naar huis.
We kijken terug op een zeer geslaagd evenement in volledige harmonie.
Heel veel dank aan Mieke en Kees voor het ontdekken van dit unieke plekje en perfecte organisatie samen met
Peter en Christine. De zeer vele uren aan voorverkenning en voorbereiding resulteerden in vier fantastische
dagen. Jullie zijn geweldig!

Ria de Haan


voor meer (prive foto,s ga naar de fotopagina)